Կին, ով  որդեգրել է տարբեր ազգությունների 16 երեխա, պահել ու դաստիարակել  նրանց. ստեղծել մեծ ընտանիք:
Երբ առաջին անգամ  այս տպավորիչ պատմությունը  հայտնի  դարձավ  հասարակությանը, ճանաչողները  հպարտացան, լումա ներդնողները հանգիստ  շունչ  քաշեցին : Իհարկե գտնվեցին նաև  թերահավատներ, ովքեր  փորձեցին  գտնել  որևէ  պատճառ, իմանալ  ավելին,  բացատրություն տալ  իրենց իսկ հարցերին...

Այս մեծ ընտանիքի մայրը  Լարիսա Հովսեփյանն է: Նա ծնվել է 1941 թվականին Երևանում: Մայրը  մասնագիտությամբ  բժիշկ էր, հայրը' Հայրենական Մեծ Պատերազմի մասնակից: Դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է ԵՊՀ -ում: 1971 թվականից աշխատել է «Հայֆիլմ»  կինոստուդիայում: Եղել է օպերատորի օգնական,  2-րդ օպերատոր, այնուհետև նկարահանման խմբի ղեկավար: Ամուսնացել է: Վեց ամիս համատեղ կյանքից հետո ամուսինը մահացել է:

Առաջնեկը

Առաջնեկին մայրը որդեգրել է 1982 թվականին Լիտվայի Վիլնյուս քաղաքի ծննդատնից: Տիկին Լարիսան երեխային  իր հոր պատվին անվանել է Հայրապետ:

Մեծ ընտանիքի հաջորդ անդամները

Վիլնյուս քաղաքի  ավտոկանգառում տիկին Լարիսան հանդիպում  է  բախտի քմհաճույքին թողնված 3 տարեկան մի երեխայի: Նրան տանում է ռուսական մանկատուն: 2 ամիս շարունակ նորածին Հայրապետի հետ այցելում է աղջկան: Տիկին Լարիսան ուզում է որդեգրել երեխային, բայց նրան թույլ չեն տալիս: Փոքրիկի մոտ ոչ մի փաստաթուղթ չի լինում:

Վերջին հանդիպման ընթացքում երեխայի արտաբերած բառերն էին.
- Մամա, ե՞րբ ես հետ գալու:

Վերադառնում են  Հայաստան, բայց  այդ բառերը տիկին Լարիսային հետ են կանչում Վիլնյուս: Բաժանման  ընթացքում աղջիկը մենինգիտով է հիվանդանում և չի հիշում «մամային» : Բայց տիկին Լարիսան չի հրաժարվում որդեգրել իրեն մայր ասած փոքրիկին և վերջապես հասնում է իր նպատակին:

Այդ ընթացքում ավելացել էր ևս մեկ անդամ՝ փոքրիկ Անդրանիկը: Ընտանիքն օր օրի ընդլայնվում էր, իսկ  մայրը կրճատվում է աշխատանքից: Ընտանիքի ծախսերը հոգալու համար  սկսում է հավաքարար աշխատել: Հետո փոստատար է դառնում: 1984 թվականին "Հայաստանի աշխատավորուհի" թերթը գրում է  այս ամենի մասին: Հեռախոսազանգեր ու նամակներ են սկսում  տեղալ:

Մոր քնքշանք փնտրող որբերը շատ էին: Երկուսին է բախտ վիճակվում դառնալ այս մեծ ընտանիքի անդամ' Ռուզաննային և Արմենին: 1988 թվականին երեխաներն արդեն 10 էին: 11-րդ երեխան Հակոբն էր:
Տիկին Լարիսան ԽՍՀՄ արծաթե և բրոնզե մեդալ է ստանում: